Soms weet een organisatie heel goed wát ze doet, maar is het lastiger om helder te vertellen wat haar uniek maakt. Niet omdat er iets schort aan de werking, maar omdat ze zich organisch heeft ontwikkeld, in antwoord op verwachtingen van buitenaf en goesting van binnenuit. Klinkt herkenbaar? Dan is het misschien tijd om nog eens stil te staan bij je missie en je visie. Dat lijkt soms een theoretische oefening, maar als ze goed zit, geeft het je helderheid en grond onder je voeten.
Onlangs werden we zo aangesproken door een communicatieverantwoordelijke die vers was gestart in zijn (culturele) organisatie. Hij vond het lastig om de werking naar buiten te brengen in één samenhangend verhaal. Zijn collega’s konden er ook niet helemaal de vinger op leggen. Ze zochten dus een blik van buitenaf.
Het was een organisatie met een straffe werking, een sterke reputatie, een grote betrokkenheid van medewerkers en veel ambitie. Maar met een missie die steeds breder was geworden. Toen wij die tegen het licht hielden, merkten we dat er eigenlijk twee missies in één zin stonden, ogenschijnlijk los van elkaar.
Waar beginnen?
Ook wij moesten bij de start dus even te zoeken. We konden niet meteen de vinger leggen op waar de onduidelijkheid precies zat. Eigenlijk dachten we dat we moeilijke gesprekken gingen moeten voeren, om lastige keuzes te maken.
En dus startten we met het stellen van vragen. Vragen die uitdaagden, hielpen om te verdiepen en uitnodigden om te kiezen.
Gesprek in beweging
Met de vragen kwam het gesprek in beweging. Letterlijk. We nodigden de groep uit om in de ruimte positie in te nemen. Het hielp verschillen zichtbaar maken. Het maakte duidelijk wat belangrijk was en waar twijfel zat. Maar ook waar iedereen het onverwachts eens over bleek te zijn.
Sneller dan verwacht
En wat zo mooi was: de helderheid ontstond sneller dan we hadden verwacht. De vragen hielpen om scherp te krijgen wat echt wezenlijk was.
We snoeiden niet in de werking. Integendeel. We maakten duidelijk welk stukje van de werking een middel was, en wat het eigenlijke doel. Precies daardoor ontstond een helder verhaal.
“Ik kan nu veel beter vertellen wat mijn organisatie doet, en nu vanuit mijn hart, niet alleen vanuit mijn hoofd.”
Een basis voor samenhang
Eens we wisten wat het eigenlijke doel was van de organisatie - de impact die ze wilde maken in de maatschappij en in het culturele veld - konden we gaan bouwen. We zochten naar de kernopdrachten van de organisatie, en gaven alle puzzelstukjes van de werking daarin een logische plek. En ja, daar hoorden ook keuzes bij: we bespraken wat ze in de toekomst zouden blijven doen, wat ze niet meer zouden doen en wat ze nieuw zouden moeten opstarten om de gewenste impact écht te realiseren. Af en toe voelde dat onwennig. We vijlden nog wat scherpe kantjes af. En kwamen zo uit bij een verhaal waar de communicatieverantwoordelijke voortaan mee aan de slag kon.
Van vragen naar richting
Soms is dat precies wat een organisatie nodig heeft: de juiste vragen voor een verhelderend gesprek. Dat helpt om expliciet te maken wat tot dan toe enkel impliciet was, vaagheid op te ruimen en samen uit te spreken: wat bedoelen we nu echt? Zo ontstaat een gedragen verhaal dat richting geeft zonder te versmallen.
De kers op de taart kregen we bij de laatste check-out. Een medewerkster die zei: “Ik kan nu veel beter vertellen wat mijn organisatie doet, en nu vanuit mijn hart, niet alleen vanuit mijn hoofd.” Een organisatie die zo de wereld kan instappen, is ongelooflijk krachtig.
Herken je dit? Dat je organisatie sterk staat, maar dat het verhaal niet meer helemaal meebeweegt?
Wanneer missie en visie hun scherpte verliezen, kan het helpen om opnieuw naar de kern te kijken. Dat gesprek begeleiden we graag - met respect voor wat er al is en met oog voor wat richting geeft.
